Περιγραφή
Η Άννα Αδαμοπούλου, εκπαιδευτικός ειδικής αγωγής και κοινωνιολόγος, μας αφηγείται τις ιστορίες δέκα γυναικών που έγιναν μητέρες παιδιών με σοβαρή αναπηρία. Βασισμένες σε συνεντεύξεις που πραγματοποιήθηκαν κυρίως στο πλαίσιο δύο ερευνών, οι αφηγήσεις τους υφαίνονται με ένα κοινό νήμα: την εμπειρία της μητρότητας σε μια οριακή, ακραία της μορφή.
Μέσα από αυτή τη μητρότητα, οι γυναίκες επαναδιαπραγματεύονται τη σχέση τους με το παιδί τους, με τα άλλα τους παιδιά, τον σύντροφό τους, την οικογένεια, τον έξω κόσμο – μα πάνω απ’ όλα, τη σχέση τους με τον εαυτό τους. Ξανά και ξανά και ξανά καλούνται να τοποθετηθούν απέναντι στη ζωή· απέναντι σε αυτό που λέγεται «μητρική αγάπη». Και που η κοινωνία θεωρεί δεδομένη. Αυτονόητη.
Πόσο αυτονόητη είναι η αγάπη όταν η εμπειρία της μητρότητας θρυμματίζει τις προσωπικές και συλλογικές προσδοκίες; Όταν προκαλεί καθημερινά τα όρια ανάμεσα στο εγώ και το εσύ; Όταν, αντί για χαρά, γεννά πόνο;
Πόση αξία έχει το να γνέφεις καταφατικά σε μια αγάπη που απαιτεί συνεχή αυτοθυσία;
Την ύψιστη.
Γιατί τίποτα δεν είναι αυτονόητο – ούτε καν αυτό που ονομάζουμε «μητρικό ένστικτο».
Αυτό το βιβλίο είναι μια αφήγηση ζωής, βασισμένη σε αληθινές φωνές. Γραμμένο με ενσυναίσθηση, λογοτεχνική ελευθερία και βαθύ σεβασμό, δίνει λόγο σε δέκα γυναίκες που στάθηκαν εκεί όπου η κοινωνία αποσύρεται: δίπλα στο παιδί τους, μέσα σε γάμους που αλλάζουν, και στη μοναξιά μιας «φυσιολογικής» ζωής που δεν ήρθε ποτέ.
Ένα βιβλίο για τις γυναίκες των οποίων ο δρόμος είναι πιο ανηφορικός από των αγαπημένων τους και για όσους δεν τις έχουν ακούσει ποτέ.
